Geef mij maar John Lennon en Céline

19-03-08

Beluister hier de column van Mohammed Benzakour

Vrijheid Van Mening is het allerhoogste en het allerheiligste, zegt men. Ik kan die 3 woorden onderhand niet meer uitstaan. Kotsmisselijk word ik ervan. Ik haat Vrijheid van Mening. Het zou per direct moeten worden afgeschaft! Maar het gekke is: dankzij de vrijheid van mening kan ik dit zeggen. En daarom houd ik weer van haar. De ultieme tango.

Soms zijn er opeens grenzen. Zoals het volgende. Toen onlangs commotie was ontstaan n.a.v. de Marokkaanse minister Ameur (die gezegd had dat het een goede zaak is dat de culturele banden worden aangehaald met Marokkanen in Europa) belde ik een Kamerlid op.  Ik vroeg hem: ‘Als dus werkelijk het motief is dat wie hier woont niet elders de banden mag aanhalen, waarom heeft dan nooit iemand de vrijheid genomen om de vraag te stellen waarom het geen probleem is dat Israël al jarenlang cultuurreisjes financiert om joodse jongeren uit Europa de banden te laten aanhalen in Jeruzalem en de valleien van Galilea?’ Zijn antwoord zal ik hier niet op de radio herhalen.

Een ander grensgeval is deze. In het woordje Gaza zit Gaz - internationaal woord voor gas. Als gevolg van die vijf meter hoge betonnen Muur eromheen en al die checkpoints, grensposten en gewapende militairen zitten de Palestijnen als ratten in de val. Anders gezegd: Een soort concentratiekamp. Met één verschil: in Gaza wordt niet gas toegevoerd, maar juist afgesloten. Het effect is ongeveer hetzelfde. Persoonlijk vind ik dit wel een aardige vondst van mezelf, maar ik schijn dit niet te mogen zeggen.  Nu de hoge kunsten.

Vaak moet ik terugdenken aan een mailtje dat ik kreeg tijdens de commotie over die geweigerde foto’s in het Haagse museum. Het mailtje was van een bevriende kunstenaar, hij vroeg me: ‘Zeg mo, heb jij misschien nog een album met wat familiefoto’s van de Profeet in huis? Ik wil namelijk ook graag via het vrije-mening-geoudehoer mijn naam vestigen als beeldend kunstenaar, voor een beetje broodeerlijke inkomsten met wat knip- en plakwerk met honden en varkens.’

Dit noem ik geslaagde spot.

Waarom hebben zoveel opiniemakers c.q. kunstenaars geen andere grond voor hun mening c.q. kunst dan dat die mening c.q. kunst in de mode is? Want modieusiteit levert vaak niet zulke goede kwaliteit op. Ook in de politiek.

Neem Ahmed Aboutaleb. Toen hij nog werkzaam was bij Forum ageerde hij altijd tegen polarisatie. Ik citeer hem: ‘Personen die polariseren creëren wij-zij-tegenstellingen en dat is funest voor de samenleving’. Maar nu heeft Aboutaleb zijn Januskop 180 graden gedraaid en vindt hij polariseren plotseling nuttig, blijkens zijn artikel in de VK 14 maart. Hoe verklaren we dit? Simpel: omdat kampioen draaikont, Wouter Bos, en met hem de hele PvdA-top, ook vóór is. Het is immers die gezellige volkse verontwaardiging die eist dat wie niet heult met sensatie en sentiment, thuishoort in die besmette ‘oude politiek’. Daar komt bij: wie nog altijd stiekem de droomwens koestert van een ministerspost, moet zijn broodheren niet voor de voeten lopen. 

Vrijheid van Mening is dus prachtig; je kan er alle kanten mee op. En net als democratie: het is nooit genoeg. Maar pas op: want Goed en Kwaad gaan hand in hand - dat zeggen de oude geschriften, en ik ben geneigd die geschriften op dit punt gelijk te geven. Nostradamus zei het trouwens ook al, geen licht zonder duisternis, vraag het Hans Teeuwen maar. Dus ook aan het vergulde handje van de Meningvrijheid loopt een kleine Satan mee. Er dwalen namelijk genoeg lieden rond die de grondwettelijke vrijheid aanwenden met geen ander doel dan die vrijheid te wurgen. Kijk naar de PVV, kijk naar het Vlaams Belang, zie het Front National - één pot arische claustrofobie. Precies op dezelfde wijze zijn er lieden die de democratie aangrijpen om de democratie om zeep te helpen. Toen Adolf Hitler via democratische verkiezingen aan de macht kwam wisselde hij prompt de democratie in voor een nazistisch systeem. Stalin idem dito. Sharon, Netanyahu, Olmert, Saddam, Mubarak, Castro, Bush - allemaal misbruik(t)en ze de democratie aan voor on-democratische c.q. misdadige doeleinden.  

Zulke perverse neigingen zie je trouwens niet uitsluitend bij politici en andere beroepsleugenaars; het zit in de mens, het is de aard van het beestje. Want niets is zo zeker als dat perversiteit een van de machtigste drijfveren is van de menselijke ziel. Wie heeft niet honderd maal iets slechts of stoms gedaan, om geen andere reden dan dat hij weet dat hij het niet doen moet? Perversiteit verhaast onze ondergang en is alleen al daarom een lollige eigenschap. Zo is bijv. erotiek prachtig, maar bandeloze erotiek ontaardt heel gemakkelijk in uitbuiting, hoererij en porno met paarden waar uitsluitend pooiers, smokkelaars en schimmige seksmagnaten wijzer van worden. Een blowtje kan een fantastisch schaakspel opleveren en zelfs een ontroerend gedicht, maar ladingen heroïne en crack jagen complete volksmassa’s de hel in. Een Spaans wijntje kan te genieten zijn, maar een permanente overdosis strohrum kan in verkeerde handen leiden tot zelfdestructie, impotentie, bontenblauwe ogen van moeder de vrouw, en van Hilton hotels afspringen.

Zo ongeveer zit dat ook met de meningvrijheid. Een overdosis ongeleide meningenderrie zonder enige gematigdheid en verantwoordingszin is in handen van perverse profiteurs een bron van chaos en haat. Verbale springstof die kan uitmonden in waanzin en tanks.

Geef mij maar John Lennon en Céline - ze zeiden alles wat ze wilden, maar maakten er wel muziek bij.

© Nioweb