De waarheid in het midden

21-04-08

Ali Eddaoudi (publicist) 

Hypocriet, zelfbenoemde “moefti” en nog enkele titels waarmee ik vandaag de Volkskrant opende. Ahmed Marcouch, stadsdeelvoorzitter te Slotervaart en imam Fawaz te Den Haag zijn niet mild in hun (voor)oordelen en de woorden die zij jegens elkander kiezen. Ik kreeg bij het lezen van de eerste regels in eerste instantie voor beide mannen sympathie. Maar hoe meer ik las, hoe groter de kloof werd tussen mij en de woorden die beide heren bezigen.

Ik heb zowel de uitspraken van imam Fawaz als die van Ahmed Marcouch gelezen en ook ken ik beide heren persoonlijk waardoor ik ongeveer wel weet wat hun denkbeelden zijn en welke visie zij uitdragen. Zij zijn totaal verschillend in hun aanpak, maar inhoudelijk zijn er ook zeker overeenkomsten. Het belangrijkste wat zij delen is hun levenbeschouwing. Zij zijn voor mij beiden goede, gelovige moslims; een ieder op zijn manier belevend en praktiserend. Godzijdank mag en kan dat ook!

Wat zij ook gemeen hebben is de snoeiharde wijze van reageren op elkaars uitspraken en de ondoordachte uitspraken die niet tot een gezonde dialoog zullen leiden. Beide mannen doen uitspraken die eerder polariserend te noemen zijn, dan dat zij daadwerkelijk verbetering in de communicatie zullen beogen. Dat imam Fawaz zijn medegelovige Marcouch een hypocriet noemt, is alles behalve netjes. Het is onbeschoft en ongepast om dit openlijk te doen zonder met desbetreffende persoon aan tafel te hebben gezeten en diens intenties te polsen. Maar aan de andere kant heeft de imam zich nimmer tegen de Nederlandse politiek gekeerd. Dit maakt men hier in Nederland er wel van, typisch en herkenbaar dat ook Marcouch diezelfde fout begaat. Ik denk dat hij daarom de woede van Fawaz heeft aangewakkerd. Maar wie imam Fawaz goed kent weet dat er achter die “djellaba en puntmuts” ook een grappige man zit die helaas ook erg koppig en bot kan overkomen. Hij heeft een grote mond in zijn preekgestoelte, maar verder dan dat komt hij niet.

Ik ben het wel eens met Marcouch als hij zegt dat Fawaz moskeegangers op het verkeerde been kan zetten en hun denkbeelden kan beïnvloeden. Een imam heeft een belangrijke rol en wordt ook klakkeloos gevolgd door vele toehoorders. Dat moet Fawaz wel beseffen, al is hij niet verplicht om zich altijd met de integratie van moslims bezig te houden. Hij is imam en geen integratie-medewerker, hij streeft primair een ander doel na dan een politicus. In dat opzicht hebben beide heren een ander belang, zo simpel is dat. Beide doen hun werk vanuit een ander invalshoek en ieder met een eigen agenda. Ahmed is natuurlijk vooral politicus en dat moet imam Fawaz begrijpen. Daarnaast kun je iemand gewoon geen hypocriet noemen omdat hij de menigte napraat of wellicht dingen zegt die niet goed kunnen vallen binnen delen van de moslimgemeenschap. Ahmed is alles behalve een hypocriet, dit zeg ik als vriend, moslimbroeder en derde partij in deze kwestie. Imam Fawaz mag dan ook best een toontje lager gaan zingen en moet ophouden met mensen te veroordelen. Dat hij in het verleden ook Ahmed Aboutaleb heeft verketterd is een foute zaak en niemand schiet daar iets mee op. Het is niet strategisch, kwetsend en dus onislamitisch gedrag wat mij betreft. Aboutaleb is dan wel eens onnodig kwetsend geweest naar moslims, maar ik getuig bij deze dat hij voor mij een kennis en een broeder is.

Het is niet aan Fawaz om mensen te veroordelen, nog aan Ahmed of andere politici om imams een etiket op te plakken.

Het bespreken van bepaalde problemen zoals een politicus betaamd, is geen grote zonde in de islam. Ik geef Ahmed gelijk als hij zich beledigd voelde en zijn reactie is dan ook geheel begrijpelijk. Maar of dit via de media moest; ik betwijfel dat. Moslims moeten als minderheid juist met elkaar in gesprek blijven en elkaars krachten benutten om verder te komen. Ahmed Marcouch vanuit zijn visie en missieverhaal als politicus, en Fawaz als imam met een eigen inbreng en standpunt. Deze mag wat mij betreft ook liberaal, radicaal of fundamentalistisch zijn, al heb ik een ontzettende hekel aan dergelijke woordkeuze. Ik begrijp ook niet dat Ahmed imam Fawaz radicaal noemt, want het plaatsen van andere mensen in hokjes is het jezelf afzonderen van diezelfde ander. Maar vervolgens de imam verzoeken om contact op te nemen, is dan wat mij betreft iets te makkelijk en vreemd. Hoezeer ik Ahmed ook mag, dit had je anders kunnen doen en moslims moeten met elkaar leren te praten.

Inderdaad heeft Fawaz wel een punt als hij zegt dat Ahmed dezelfde retoriek toepast als vele moslimhaters die voortdurend erop uit zijn ons belachelijk te maken. Want waarom spreken van koranmisbruik als het gaat om vrouwenonderdrukking die wereldwijd onder alle volkeren een feit is, waarom moet Ahmed zo nodig roepen dat moslims het geweld (wandaden van moslims) moeten veroordelen? Alsof het een collectief gebeuren is waar alle moslims verantwoording voor moeten afleggen. Geweld zal er altijd zijn, met of zonder religie. Het zit in de mens en heeft niets met heilige geschriften te maken. Het is wel een beetje herkauwen als juist moslims nu gaan roepen dat wij het geweld van medegelovigen moeten gaan afkeuren. Het spreekt voor zich dat een goede moslim het niet accepteert dat andere mensen gepijnigd worden of onrecht worden aangedaan. Bovendien moeten wij goed integreren en leren van onze medelanders als joden en christenen. Wanneer hebben zij tekst en uitleg moeten geven als een geloofsgenoot van hen een misdaad begaat?

Ahmed zegt wat mij betreft niet eens iets spectaculairs en Fawaz overschreed alle grenzen van fatsoen door zo te reageren. Maar helaas is onhandigheid en het ontbreken van emotionele intelligentie een gegeven binnen onze samenleving. Als jij, Ahmed, echt wilde weten waar de imam op uit was, dan had je echt gewoon moeten bellen met deze man.

‘Moslims, kom uit de kast’ zei Ahmed in het programma van de NMO. Dat is juist het punt, ik hoef mezelf niet zo nodig te bewijzen om aardig gevonden te worden. Dat is juist waar vele moslims vandaag de dag moe van zijn. Altijd maar komen opdraven als een ander het verziekt. De samenleving moet stoppen de moslims altijd als groep aan te spreken. Wie zijn billen ergens aan brandt, moet maar zelf op de blaren zitten, zou ik zeggen. Moslim of geen moslim, dat is pas puur burgerschap. Want als je van moslims altijd verwacht dat zij als groep zaken veroordelen, dan ondermijn je het gedachtengoed van burgerschap.

© Nioweb