Door: Noureddine Steenvoorden Ik ging eigenlijk zo goed als nooit met kerst naar mijn familie, tot ik moslim werd. Dat klinkt misschien vreemd, aangezien de meeste fatawa over kerst ronduit afwijzend zijn. Activiteiten die tot doel hebben om iets anders dan Allah swt te vereren, zijn in de islamitische geloofsleer gekarakteriseerd als de enige onvergeeflijke zonde: shirk, ofwel afgoderij. (Onvergeeflijk als men geen berouw toont en God om vergiffenis vraagt vóór zijn/haar laatste adem). Dit is de enige zaak waarin Allah swt onverdraagzaam is, wat Hij niet van mij pikt. En gelijk heeft Hij. Niets of niemand is het waard aanbeden te worden behalve Allah, de Allerhoogste, aldus de afspraak die je als moslim maakt met je Schepper. En dat creëert nu eenmaal verplichtingen. Maar toch ga ik pas sinds ik moslim ben tijdens de dagen van kerst naar mijn familie. Dat lijkt een contradictio in terminis. Laat me het uitleggen. De meeste uitspraken van islamitische geleerden aangaande kerstmis richten zich op de volgende zaken: het verbod op directe aanbidding van iets of iemand anders dan Allah swt. Dit doet men tijdens de kerst door de mis bij te wonen, te zingen voor Jezus (vrede zij met hem), een kaarsje aan te steken als boetedoening, een weesgegroetje uit te spreken voor Maria (vrede zij met haar). Ook de heidense variant is een lastige voor de moslim: de boom, aanbidding van de zonnewende. Niet echt iets voor mij. Echter, niet alleen het aspect van afgoderij gooit islamitisch roet in het eten tijdens de kerstdagen. Ook de omstandigheden van het feest werken nu niet direct mee: een flesje wijn hier, een glaasje glühwein daar, flinke dot jenever voor opa. Flink wat geknuffel en gefeliciteerd maar weer. En naarmate de avond vordert, verdwijnt de wijsheid resoluut in de kan. Ook het eten kan een probleem zijn: scheutje witte wijn in de raclette, hatjikidee. Stukje konijn, koe of kalkoen - meestal niet echt van de halal gefrituurde, om maar helemaal niet te spreken van een mals stukje varkenshaas. Doe maar niet. De manier waarop geleerden hiernaar kijken is zelfs vaak nog een graadje strenger: niet alleen zou je bovengenoemde zaken niet zelf moeten doen, maar de Goede Moslim zou zich er ook fysiek verre van moeten houden, of zelfs verbaal er afstand van moeten nemen. Dus ook niet Vrolijk Kerstfeest, Zalig Kerstfeest of iets dergelijks wensen. Want feitelijk geef je daar impliciet je fiat mee aan dit soort religieuze zaken - das niet de bedoeling. Als laatste wil de morele factor ook nog wel eens een potje mee pesten. Er zijn weinig dagen in het jaar waarop de familie meer ruzie maakt dan tijdens kerst. Waarop meer hedonistisch vreetgedrag wordt vertoond dan tijdens de brunch, lunch en het diner. Waarop meer geld wordt uitgegeven aan bijzaken. Daar houd ik niet zo van. En toch ga ik met kerst naar de familie. Voor ik moslim werd, was ik hyperindividualist en liet ik mijn ouders geregeld links liggen. Mijn godsdienst stimuleert me juist om meer rekening met ze te houden, bijvoorbeeld door op dit soort dagen ze een bezoek te brengen. Concreet betekent dit dat ik al slalommend deze dagen doorbreng: terwijl ik mijn ouders een plezier probeer te doen, probeer ik de kerk te ontwijken. Ook doe ik een nieuw spelletje, ‘verstop de wijn’. Vervolgens probeer ik de kokkie van de avond ervan te overtuigen dat vegetarisch ook wel leuk is voor de verandering. Als laatste: ik wens mensen niet een zalig kerstfeest met drie klapzoenen, maar een stel fijne dagen met een beleefd zwaaitje en een hand op mijn hart. Soms vallen het behagen van Allah swt en je ouders automatisch samen, andere dagen moet je er even wat harder voor werken. Fijne dagen, allemaal! © Nioweb
Gerelateerde artikelen: |
  |
Omroep.nl