Door: Noureddine Steenvoorden Zoveel echte vrienden heeft een mens niet, of misschien ,moet ik gewoon voor mezelf spreken: ik heb er op een goede dag zo’n 5 of 6. Mogelijk dat de helft daarvan moslim is, de andere helft dus niet. Dat wekt nog wel eens bevreemding bij mensen, want ergens is het idee ontstaan dat je als moslim geen vrienden zou mogen hebben buiten je eigen religie. Buitengewoon curieus hoeft het niet te zijn, als je kijkt naar de huidige staat van de wereld, maar op basis van de belangrijkste bron van de Islam hoeft dit niet per definitie te kloppen. Maar telkens weer die PVV-fähigkeit die er voor zorgt dat je voor idioot gehouden wordt als je zegt dat je nog best wel niet-moslimsiaanse vrienden hebt - daar heb ik weinig mee te schaften. Afgezien van het feit dat het voor mij als ‘nieuwe moslim’ nog wel eens lastig kan zijn om alle niet-moslim kennissen aan de kant te schuiven, kom ik al vrij snel in familieperikelen van heb ik jou daar. Wat te doen met mijn katholieke vader en zijn evenzo katholieke vrouw? Wat te denken van mijn oecumenische moeder of haar atheïstische man? Laat staan dat ik een oplossing zou hebben voor de omgang met mijn lichtchristelijke maar eigenlijk agnostische schoonzus of mijn fundamentalistisch- atheïstisch broertje. Shtick that in yer pipe en shmoke it! Een tijdje terug was ik bij een lezing van Dr. Jamal Badawi en die kreeg ook van dat soort vragen: kunnen moslims, joden en christenen wel bevriend zijn? En hoe zit het dan met ongelovigen (kuffar), niet-gelovigen, tegengelovigen en nog meer van zulks? Badawi had helaas weinig tijd meer over voor een volle discussie, maar zei vriendelijk doch simpelweg: ‘dearest brother, please google my name and muslim non muslim relations’. Zo gezegd, zo gediggidaan. Er verscheen een ontzettend interessant essay op mijn scherm. Badawi schetst hierin zowel een overzicht van Islamitische principes. Hij vertrekt bij Tawhied/Eenheid van God als leidend principe tot de maqaasid ash shariah/doelstellingen van de Islamitische wetgeving, via rechtvaardigheid, barmhartigheid en vooral ook met als doel tot een rechtvaardig samenleven te komen. Een van de leidende Qur’anteksten die hij aanhaalt is: “Oh jullie die geloven! Wees standvastig voor Allah als rechtvaardige getuigen. En laat de haat van een volk jullie er niet toe brengen niet rechtvaardig te wezen. Wees rechtvaardig, dat is het dichtst bij godsbewustzijn. Wees bewust van Allah, voorwaar Allah weet wat jullie doen.” (vertaling Edele Koran, soerah al Ma’ida 5: 8). Dit is bij mij met stip een van de mooiste en moeilijkste principes die de Qur’an tentoonspreidt: hoe beheers je die obstinate nafs - dat lastige ego - met die overdadige emoties, zodat je degene die jou kwaad wenst of doet, toch terugbetaalt met rechtvaardigheid? Dat is geen sinecure, zelfs niet op een goede dag. Een ander mooi citaat dat hij aanhaalt is het volgende: “Allah verbiedt jullie niet om met degene die jullie niet bestrijden vanwege de godsdienst en die jullie niet uit jullie woonplaatsen verdrijven, goed en rechtvaardig om te gaan. Voorwaar, Allah houdt van de rechtvaardigen. Allah verbiedt jullie wel vrienden te worden met degenen die jullie hebben bestreden vanwege de godsdienst en die jullie hebben verdreven uit jullie woonplaatsen en die anderen hebben geholpen om jullie te verdrijven. En wie hen tot vriend neemt: zij zijn degenen die de onrechtplegers zijn.” (Vertaling Edele Koran soerah al Moemtahanah 60:8-9). Meestal geven islamofoben of simpele haters enkel het 9de vers, maar in combinatie met vers 8 is hier een krachtig fundament van interreligieuze vriendschap weergegeven: geen enkel probleem om met nietmoslims, ongelovigen, tegengelovigen, agnosten, atheïsten of wie dan ook bevriend te zijn - als ze je maar niet uit je huis donderen, tegen je vechten of je leven als moslim onmogelijk maken (voel je vrij om voor moslim welke denominatie in te vullen). Verhip, daar vallen mijn vrienden ruim binnen!
Gerelateerde artikelen: |
  |
Omroep.nl